Ik voel me schuldig dat ik niet eerder ben weg gegaan

De gedachte “Hoe heb ik me het laten aandoen, waarom ben ik niet eerder weggegaan?” maakte dat ik me schuldig voelde en me schaamde. Het heeft me jaren lang onbewust heel boos op mezelf laten zijn. Boos omdat ik wel voelde dat het niet goed zat, maar toch steeds bleef. Boos om mijn zwakheid. Het getuigde van weinig zelfrespect, vond ik.

We doen het zelf nog eens dunnetjes over

Op deze manier halen we ons zelf, als slachtoffer van een narcist, nog verder naar beneden. Dat deed hij al en nu hij uit beeld is, doen we het zelf nog eens dunnetjes over. We zitten vol met saboterende gedachten, waaronder deze. Een paar andere zijn “Ik houd nog zoveel van hem”, “Als ik beter mijn best had gedaan, dan … ” of “Met zijn nieuwe vriendin gaat het veel beter, zie je wel dat het aan mij ligt”. En zo kan ik nog wel even door gaan.

STOP. Deze gedachten houden je tegen, verlammen je, kunnen je ziek maken. Houd er mee op dat te denken. Je hebt het niet aan jezelf te danken. Je hebt te maken gehad met een meesterbedrieger, met iemand die je aan het begin een rad voor ogen heeft gedraaid met zijn liefdevolle, attente gedrag. Die inspeelde op jouw kwetsbaarheid, je openheid en daarmee de man van je de dromen leek.

Je kon er de vinger niet op leggen

Misschien voelde je wel aan dat er iets niet klopte, maar ja, aan iedereen is wel iets op te merken en iedere relatie heeft wel wat. En als je het echt niet meer zag zitten en weg dreigde te gaan, werd hij weer die attente, liefdevolle man, berouwvol en vol beloftes, en kreeg je weer hoop. Hoop dat het, dat hij, weer werd zoals in het begin. Even was dat ook zo, tot hij zijn masker weer liet zakken en het kleineren, het manipuleren weer begon. Het liegen, bedriegen, de kritiek. Dit herhaalde zich steeds weer.

Het hele spel van aantrekken en afstoten zorgt er voor dat je steeds verder van jezelf komt te staan. Dat je steeds minder energie krijgt om er nog tegen in te gaan. Het zorgt er voor dat je vreselijk je best gaat doen om aan hem tegemoet te komen, in de hoop dat het weer wordt zoals toen. Je raakt als het ware verslaafd aan dat idee, aan hem. Zoals hij verslaafd is aan jou, aan jouw energie. Je wordt over en weer afhankelijk van elkaar. Co-dependent.

Ik wist wel dat ik weg moest, maar er was geen uitgang

“Hoe heb ik me het laten aandoen, waarom ben ik niet eerder weggegaan?” Daarom dus. Een kennis gaf het heel mooi weer “Ik wist wel dat ik weg moet, maar er was geen uitgang”. Dat laat het machteloze, het uitzichtloze van de situatie zo goed zien. En dan voel je je nog schuldig ook dat je bent gebleven. Ik wil je vragen dit eens om te keren en niet te kijken naar te lang zijn gebleven, maar naar het feit dat je weg bent gegaan.

Dat getuigt van je kracht, van karakter, van zelfrespect. Dat is iets waar je heel trots op mag zijn. Ik ben er zelf ook van overtuigd dat je bent weg gegaan op het moment dat het voor jou het moment was om te gaan. Je gaat niet weg omdat iemand je ergens op wijst, bijvoorbeeld dat iemand voorzichtig oppert dat je partner wellicht een narcist is. Je gaat niet weg omdat anderen vinden dat je dat moet doen. Je gaat als jij er klaar voor bent. Of, in het ergste geval, om je vege lijf te redden.

Trots als een pauw

“Ik ben er trots op dat ik ben weggegaan, dat ik voor mezelf heb gekozen!” Hoe voelt die zin? Die geeft kracht, die geeft opening om op verder te bouwen. Want dat mag je zijn: trots op jezelf. Of je nu na 1, 5, 10 of 30 jaar bent weggegaan, dat maakt helemaal niet uit. Je bent gegaan, en daar gaat het om.

Een andere manier om er naar te kijken – dat geldt voor veel meer gedachten – is door er even afstand van te nemen zodat je kunt ervaren of die gedachte wel zo logisch is. Dat kun je doen door je voor te stellen dat je vriendin dit mee heeft gemaakt, dat zij dit denkt. Wat zou jij tegen haar zeggen? Welk inzicht geeft dit je? Zeg dit dan ook eens tegen jezelf. Voel wat het met je doet.

Heb je behoefte aan nog meer informatie over omgaan met en herstellen van narcisme?  Schrijf je via deze link in en ontvang regelmatig mijn tips & inspiratiemails.

12 antwoorden
    • Willy Sietsma
      Willy Sietsma zegt:

      Dank je wel voor je reactie, Desiree. De stap om weg te gaan is moedig, maar heeft inderdaad soms het gevolg dat je kinderen dan niet (volledig) bij je wonen. Je schrijft dat ze wel richting jou komen, ik hoop dat je ze vaak en regelmatig ziet en dat je een beetje met deze situatie om kan gaan.
      Warme groet, Willy

      Beantwoorden
  1. Sabina
    Sabina zegt:

    Voel me zwak , wou dat ik zo sterk was na de zoveelste stilte behandeling hoop ik dat hij terugkomt terwijl ik hem op leugens heb betrapt

    Beantwoorden
    • Willy Sietsma
      Willy Sietsma zegt:

      Beste Sabina,

      ik kan me voorstellen dat je dat zo voelt. Ik kan bijna met zekerheid zeggen dat het dat niet is, al ken ik je verhaal niet. Ik vergelijk het voor nu met de verhalen die ik hoor van andere vrouwen. Ook zij voelden zich zwak, of schuldig, of waren boos op zichzelf vanwege hun hoop. Of omdat ze toch bij hem bleven, of keer op keer weer terug gingen.

      Juist door de manier van doen van de narcist, raak je in de war. Je raakt als het ware verslaafd aan hem, zelfs als hij hele vervelende dingen gedaan of gezegd heeft. Ik heb daar een artikel over geschreven en raad je aan het te lezen. Klik hier om er naar toe te gaan.

      Heel veel sterkte met sterk staan.

      Warme groet, Willy

      Beantwoorden
  2. Corrie Schut
    Corrie Schut zegt:

    Zo herkenbaar, onze dochter is precies hetzelfde overkomen wat ik in je verhaal lees, ze is een half jaar geleden zo sterk geweest om met haar kinderen weg te gaan. Drie maanden zijn ze bij ons in huis geweest. We hebben zelf alles van dichtbij meegemaakt. Sinds oktober j. L. Verblijft ze in een chalet in de buurt. Hij gaat maar door. Stalkng, bedreiging, gesstelijke en lichamelijke mishandeling. Alle hulpinstanties zijn ingeschakeld, maar hebben niet in de gaten met wat voor persoon ze te maken hebben. Tijdens gesprekken bij deze hulpverleners gedraagt hij zich normaal, hij windt ze allemaal op zijn vingers. Hij krijgt onder begeleiding contact met zijn kind van 3 jaar. Haar gebruikt ie enkel als pion om onze dochter kapot te maken. Hij geeft helemaal niets om haar, betaald geen alimentatie en nu willen ze onder de noemer respectvol ouderschap een structurele omgang gaan regelen. Dat arme kind zal dan beschadigd worden voor het leven. Nee, je mag niet roepen dat ze met een narcist te maken hebben, je mag iemand die stempel niet geven. Alles, maar dan ook alles werkt hij tegen, blijft stalken en bedreigen. Dit is enkel een hele korte samenvatting wat wij en onze dochter meemaken. Nooit, maar dan ook nooit verwacht dat wij in een dergelijke situatie zouden belanden. Het is voor iedereen een hel, waar maar geen einde aan komt. Als zelfs hulpinstanties niet in de gaten hebben met wat voor persoon ze te maken hebben, wat moet je dan nog. Het is gewoon fijn om mijn verhaal even te ventileren. Dank voor die mogelijkheid.

    Beantwoorden
    • Willy Sietsma
      Willy Sietsma zegt:

      Beste Corrie, dank je wel voor je reactie. Uit alles wat je beschrijft, klinkt gedrag dat in het narcisme-spectrum valt door. Wat is al hard genoeg dit mee te maken, maar als er dan kinderen bij gemoeid zijn. Helaas is de kennis en erkenning van persoonlijkheidsstoornissen als narcisme bij veel instanties niet bekend. Er wordt uitgegaan van gezamenlijk ouders zijn omdat dat het beste voor de kinderen is. En dat is ook zo, maar dit kan helaas niet als een van de twee een stoornis heeft. Dit wordt niet onderkend, en ook niet gezien, zeker niet als die persoon een heel ander beeld naar de buitenwereld laat zien, dan naar intimi. Er zijn tekenen om op te letten, maar als je niet weet wat dat is, dan zal die persoon inderdaad net zo hard gemanipuleerd worden. Ik hoor goede verhalen, maar helaas voornamelijk verhalen waar kinderen toch deels of helemaal aan de ouder met de stoornis worden toebedeeld. Met alle gevolgen van dien. Goed dat je hier je verhaal deelt. Dat is goed voor jou én goed om anderen hiervoor te waarschuwen. Dank je.
      Warme groet, Willy

      Beantwoorden
      • Corrie
        Corrie zegt:

        Dank je wel Willy voor je reactie. Het voelt zo fijn dat er toch mensen zijn zoals jij die begrip hebben voor wat iemand meemaakt. Jij begrijpt de verhalen en neemt deze serieus. Dank daarvoor. Onze dochter zelf heeft me gewezen op jouw site. Door het lezen van jouw verhalen en verhalen van slachtoffers ga je zelf ook alles in een ander daglicht zien. Ik heb er inmiddels heel veel van geleerd en kan zo onze dochter beter steunen. Lieve groet Corrie

        Beantwoorden
  3. jacqueline
    jacqueline zegt:

    goedendag,
    ben jacqueline 46 jaar oud en ben heel mijn leven lang in zulke relaties gezeten,zelfs mijn ouders waren narcisten ben nu weg uit die relatie en zit nu momenteel in blijf van mijn lijf huis tis nu nog ontzettend moeilijk juist omdat je nu eenzaam bent je komt jezelf nu echt tegen maar ik geef niet op maar het doet ontzettend veel pijn en het blijft elke x een gevecht om afstand te blijven houden.

    Beantwoorden
    • Willy Sietsma
      Willy Sietsma zegt:

      Beste Jacqueline, dank je wel voor je reactie. Als je opgroeit binnen een gezin met narcistisch gedrag, dan is dat je voorbeeld. Als kind kun je dan meegaan in het gedrag en in je ouders voetsporen treden, of er tegen in gaan en daardoor aan de andere kant komen te staan. Als je niet herstelt en jezelf terugvindt, blijf je altijd iets bij een ander zoeken. En juist narcisten ruiken dat, die trek je daardoor aan. Ik hoop dat je nu de rust en ruimte krijgt om te herstellen, jezelf te worden en te leren wat een normale menselijke omgang is. Dit alles helpt je mensen aan te trekken die dat ook zijn en hebben. Ik wens je al het beste toe. Warme groet, Willy

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *