Waarom zou je je dromen loslaten?

Deze vraag werd me gesteld toen ik vertelde dat ik het gevoel had dat ik door mijn scheiding al mijn dromen was kwijtgeraakt. Zo voelde het toen, zeker midden in de hele rollercoaster van mijn scheiding. Nu, jaren later, weet ik dat het helemaal niet zo is. Ze zijn niet weg. Ik ben ze niet kwijtgeraakt. Ik heb ze alsnog (deels) waar gemaakt of ze zijn veranderd. Aangepast aan de omstandigheden.

Twee dromen waren heel belangrijk voor me. De eerste is dat ik na de geboorte van mijn kinderen wilde stoppen met werken en van alles op school zou gaan doen. Overblijfmoeder, voorleesmoeder en wat er nog meer mogelijk is.

De tweede droom is om samen met mijn partner, onze kinderen, hun partners en kleinkinderen rond de Kerstdis te zitten. Zoals ik dat ken met mijn ouders en nog steeds mee maak. Inmiddels met vier generaties.

Veel meer pijn dan het verlies

Deze droom zal nooit uitkomen. Dat heeft heel lang veel pijn gedaan. Nog veel langer dan het verlies van mijn relatie. Ik weet nu dat ik het gevoel van de droom ervaar met mijn eigen gezin, samen met mijn kinderen. Wie weet beleef ik het in de toekomst met een partner en zijn kinderen erbij. De droom is niet losgelaten, hij is bijgesteld. Dat is goed.

Omdat mijn scheiding kort na de geboorte van ons tweede kind plaatsvond, was stoppen met werken geen optie. Ik moest zelfs meer gaan werken. Ik had een dag in de week vrij. Op die dag las ik voor op school, ging soms mee op een uitstapje.

Langzaam maar zeker kwam het er toch van

Na een aantal jaren van herstellen, kreeg ik meer energie. Vanaf dat moment ben ik me nog actiever in gaan zetten voor school. Ik werd lid van de ouderraad en na verloop van tijd voorzitter. Ik kocht vakantiedagen bij om bij zo veel mogelijk activiteiten aanwezig te zijn. Ik werd de vaste fotograaf. Een mooi link naar mijn hobby. Ook ging mee op de beide kampen van mijn kinderen.

Als voorzitter van de ouderraad mocht ik ook altijd even wat zeggen na de musical, de afsluiting van groep 8. Ook bij die van mijn jongste. De jeugd huilde over het elkaar straks moeten missen. Ik vond het zelf ook een bijzondere ervaring. Ook voor mij was de ‘schooltijd’ voorbij.

De droom is klaar

Ik kijk er met plezier op terug en mis het soms een beetje. Niet meer ‘juf’ te worden genoemd of ‘moeder van Sander/Marije’. Kinderen die graag of juist helemaal niet op de foto willen. Het begeleiden van Sint en zijn Pieten. Verklede leerkrachten voor de vossenjacht. Watergevechten. Pannenkoeken eten. En zo veel meer.

Deze droom is niet helemaal gegaan zoals ik hem had bedacht, maar toch voor een heel groot deel uitgekomen. En ook nog eens op mijn eigen kracht. Naast mijn werk, mijn gezin, het leszwemmen, de sporten van de kinderen etc. Daar ben ik heel blij mee en trots op.

Hoe is het met jouw dromen?

Ik hoor zo vaak van mijn cliënten dat ze hun dromen zijn kwijtgeraakt.  Zeker als ze te maken hebben gehad met een narcist.  Je dromen zijn een onderdeel van wie jij bent. Als je jezelf bent kwijtgeraakt, dan raak je ook je dromen kwijt.

Wil jij jezelf en je dromen weer terugvinden? Ik nodig je van harte uit voor een focussessie. Klik hier om er meer over te lezen en om hem aan te vragen.

4 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *