Wat doe jij als je nattigheid voelt?

Ik heb een nieuwe liefde gevonden. Het ruikt er mossig, donkergroen, nat. Het ruikt er naar de herfst. Een fijne verwelkomende geur. De kleuren die er zijn, zijn een feest voor mijn ogen. Zo veel tinten groen, rood en geel. Zo mooi. De stilte doordat bomen het geluid dempen. Ik ben een groot fan van strand en zee, maar het bos wint stormenderhand mijn hart.

Een feest voor mijn ogen

Het pad lijkt onder mijn voeten te veren door alle bladeren die er liggen. Zo nu en dan klinkt er een knappend geluid als ik op een eikeltje ga staan. Mijn aandacht wordt daardoor naar mijn voeten getrokken. Steeds meer dingen vallen me op: dennennaalden, beukennootjes, kastanjes.

Sommigen zitten nog deels gevat in hun stekelige jasjes. Een ultieme vorm van bescherming. Ik kan hier geen schelpen rapen, maar er ligt genoeg om mee te nemen. Ook hier bedenk ik me te laat dat ik geen zakje of bakje bij me heb. Helaas kan ik daardoor niet meer meenemen dan mijn beide handen kunnen dragen.

Een fraai stukje bescherming

De bolster van de tamme kastanje die ik wil oprapen, wil niet mee naar huis. De stekels doen hun werk, ik voel ze nog. Ik besluit hem lekker te laten liggen en alleen maar mee te nemen op een foto. Dennenappels laten zich gelukkig makkelijker meenemen. Die vind ik ook erg leuk. Ze liggen hier in vele vormen en maten.

Het heeft geregend. Ze zijn allemaal dicht. Het is heel leuk om te zien hoe ze, eenmaal op de schaal op mijn tafel, door de warmte en droogte langzaam weer open gaan staan. Een fraai stukje bescherming van hun zaden. Als ze nattigheid voelen, gaan ze dicht. Is het droog en warm om ze heen, gaan ze open.

Hard of zacht

Kijk ik terug op mijn eigen leven, dan was er een periode waarin ik altijd open stond. Ik was vol vertrouwen in alles en iedereen. Misschien zelfs wel naïef. Toen mijn vertrouwen flink werd beschaamd, ging ik dicht. Vanuit bescherming van mezelf werd ik hard. Ik wilde dat niet nogmaals meemaken. Het heeft me veel gekost. Ik verloor mensen om me heen. En kon ook niet meer bij mezelf komen.

Tot ik leerde dat het niet het ene of het andere uiterste hoefde te zijn. Ik mag open staan of gesloten zijn en alles daartussenin. Ik bepaal mijn mate van kwetsbaarheid. Deze hangt af van mijn vertrouwen in de ander en van de wederkerigheid. Voelt het niet goed, dan sluit ik me (deels) af. Voelt het veilig, dan stel ik me (deels) open. Net als de dennenappel. Een mooie les van de natuur.

Vol vertrouwen

Het verliezen van je vertrouwen is een logisch gevolg van narcistisch misbruik. Je raakt het meer en meer kwijt. In anderen, in relaties én in jezelf. Juist daar ligt het antwoord. Daar mag je beginnen met bouwen waardoor je ook weer in anderen kunt leren vertrouwen. Vraag je je af hoe je dat kunt doen? Plan een focussessie bij me in, dan kijken we samen wat je daarvoor nodig hebt.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *