Narcisme leren kennen was een feest en een hel tegelijk

‘Ik waarschuw je. Ga niet over narcisme lezen, want daar word je niet blij van!” zei een vriend die me vertelde over zijn relatie met een vrouwelijke narcist. Natuurlijk deed ik dat wel, ik wilde narcisme wél leren kennen. Gelukkig wel. Er werd me zoveel duidelijk. Mijn mond viel ervan open. Wat een herkenning.

Wat een erkenning

Narcisme leren kennen was het goed. Het was fijn om eindelijk te weten waar ik mee te maken heb gehad. Dat het helemaal niet raar was dat ik na al die jaren nog steeds niet hersteld was. Lichamelijk niet, en ook emotioneel niet. Dat dat normaal is na narcistisch misbruik. Wat een erkenning. Ik was niet gek en het was ook helemaal niet verwonderlijk dat ik mezelf zo was kwijtgeraakt. Ik was leeg, klein geworden, maar bleef gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand was.

Ik werkte nog harder, propte mijn tijd zonder mijn kinderen helemaal vol en lette helemaal niet op wat mijn gevoelens me wilden vertellen. Terwijl mijn lichaam steeds harder ging roepen. De klachten die ik al jaren had werden steeds erger. Ik weet nu dat het een vlucht was. Alles om mijn pijn, mijn verdriet, mijn boosheid maar niet te hoeven voelen. Ik stopte het weg. Ook omdat ik totaal niet wist hoe het moest: voelen.

Voor mijn gevoelens op de loop

Mijn leven speelde zich af in mijn hoofd. Dat is wat narcistisch misbruik met je doet. Ik overdacht alles, rationaliseerde het. Dat gaf een misplaatst gevoel van controle, want het bracht me niet dichter bij mezelf. Mijn lichaamsklachten gingen er niet van over. Niet dat ik daar niet alles voor deed. Ik bezocht een huisarts, twee chirurgen, een homeopaat, een psycholoog, healers, slikte een berg pillen en medicijnen. Mijn symptomen werden wel minder, maar de onderliggende oorzaak werd niet weggenomen.

Tot een haptonoom me leerde dat ik naar mijn lichaam, mijn gevoelens moest gaan luisteren. Ik hoor haar nog zeggen: “Ik zie een mooie vrouw die het goed voor elkaar heeft. Die goed kan vertellen wat er is. Maar je lichaam, dat vertelt een heel ander verhaal!” Het leek wel alsof ze daarmee mijn lichaam toestemming gaf te mogen voelen. Ik was nog geen tien minuten binnen en heb gehuild, gehuild. Vanuit mijn tenen. Eindelijk kon ik gehoor geven aan wat er al zoveel jaren onder de oppervlakte borrelde.

Een tsunami aan gevoelens

“Als je behoefte voelt om te huilen, doe dat dan. Luister naar je lijf, ga niet denken waarom je huilt. Dan ga je weer weg uit je lijf. Laat de huilbui er zijn. Doe wat het gevoel van je vraagt: huil, wees boos, wees blij. Doe het, voel het!” Haar woorden waren echt een openbaring. Dit veroorzaakte echt een dijkdoorbraak.

Eenmaal door het verdriet heen, kwam ook de onderliggende en al jaren sluimerende woede los. Dat effect had narcisme leren kennen ook. Wat werd ik boos op hen, zelfs na al die jaren. Als ik er op dat moment een was tegengekomen, had ik hem geslagen. Maar ik was nog veel bozer op mezelf. Hoe heb ik me dit aan laten doen? Zoveel jaren? Twee keer? Wat heb ik mijn kinderen aangedaan? Schuld- en schaamtegevoelens overspoelden me. Ik dreigde een diep dal in te tuimelen.

De ommekeer

Wat ben ik dankbaar dat ik inmiddels wel kan voelen, dat ik dit alles kon en durfde te omarmen. Het was niet makkelijk, het was zwaar, maar wat gaf het een opluchting. Er vielen bakstenen van me af. Ik voelde het, ik wist het; vanaf dit moment kan ik écht verder met mijn leven. Het gaf me ook de kracht en de moed om naar buiten te komen met mijn verhaal. Om te blijven staan in alle reacties die ik over me heen kreeg.

Juist door het delen, anderen narcisme leren kennen, heelde ik verder en help ik anderen met helen. Ik heb de overstap gemaakt van posttraumatische stress naar posttraumatische groei. Dat wil niet zeggen dat ik niet mijn momenten, mijn rotdagen heb, maar het betekent wel dat ik er niet meer in blijf hangen. Ik weet dat dit bij het leven hoort. Ik voel het, omarm het en ga verder met mijn leven. Dit gun ik jou ook zo. De stap maken naar het licht, vanuit het zwart waar de narcist je in gedwongen heeft.

Van het donker naar het licht

Wil jij ook in jouw licht gaan staan? Kiezen voor jezelf? Ik begeleid je daar graag bij en nodig je van harte uit een focussessie met me in te plannen. Dan spreken we elkaar binnenkort.

Wil je reageren op dit blog? Fijn, je bent van harte welkom. Weet wel dat dit blog openbaar staat en je reactie ook.

2 antwoorden
  1. Madelief
    Madelief zegt:

    Ik moet huilen doordat ik dit lees. Ik herken het en doet er niet meer toe dat veel mensen in mijn omgeving het er niet mee eens zijn als ik de term narcisme gebruik om mijn man te beschrijven. Ik ben weggegaan en heb een scheiding aangevraagd.Het zal niet makkelijk zijn, maar ik ga hier beter uitkomen.

    Beantwoorden
    • Willy Sietsma
      Willy Sietsma zegt:

      Beste Madelief, ik wil je niet aan het huilen maken, maar het geeft wel je besef aan. Dat je je bewust bent van waar je mee te maken hebt. Zelfs zo bewust dat je ervoor gekozen hebt weg te gaan. Een moedige stap. Als je hulp zoekt, je bent altijd welkom.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *